વિવિયન યાંગ, એક તાઇવાની નાગરિક, જેમણે 2018માં 'અમેરિકન ડ્રીમ'ને સાકાર કરવા ન્યૂયોર્ક શહેર તરફ પ્રયાણ કર્યું હતું, તેમને 2024માં નોકરી ગુમાવ્યા બાદ વિઝા સંબંધિત પડકારોને કારણે અમેરિકા છોડીને તાઇવાન પાછા ફરવું પડ્યું. આ ઘટનાએ તેમના જીવનમાં એક મોટો વળાંક લાવી દીધો, જ્યાં તેમને પોતાનું બ્રુકલિન એપાર્ટમેન્ટ અને બે પાળેલા બિલાડીઓ પણ છોડવી પડી.
વિવિયન માટે, અમેરિકા જવું એ માત્ર એક નોકરીની તક ન હતી, પરંતુ ત્રીજા ધોરણથી જોયેલું એક સ્વપ્ન હતું. તાઇવાની શિક્ષણ પ્રણાલીથી નિરાશ થઈને અને અમેરિકન પોપ કલ્ચર, જેમ કે ટેલર સ્વિફ્ટ અને 'ટ્વાઇલાઇટ'થી પ્રભાવિત થઈને, તેમણે કોલંબિયા યુનિવર્સિટીમાંથી એપ્લાઇડ એનાલિટિક્સમાં માસ્ટર્સ કર્યું અને મેનહટનની એડ-ટેક ઇન્ડસ્ટ્રીમાં નોકરી મેળવી.
જોકે, 2024માં છટણીનો ભોગ બનતા, વિઝાની મર્યાદાઓને કારણે તેમને અમેરિકામાં રહેવાની મંજૂરી ન મળી. આ એક એવી વાસ્તવિકતા છે જે ઘણા વિદેશી કામદારોને H-1B વિઝા જેવા મુદ્દાઓને કારણે સામનો કરવો પડે છે. નોકરી ગુમાવ્યા પછી, વિઝાની સ્થિતિ જાળવી રાખવી એ એક મોટો પડકાર બની જાય છે, જેના પરિણામે ઘણા લોકોએ અનિચ્છાએ દેશ છોડવો પડે છે.
પોતાના પાળેલા પ્રાણીઓ અને પાંચ વર્ષથી બનાવેલા જીવનને છોડીને આવવું એ વિવિયન માટે અત્યંત ભાવનાત્મક રીતે મુશ્કેલ હતું. તેમણે પોતાના મિત્રોને કહ્યું કે કદાચ તેઓ ક્યારેય પાછા ન આવી શકે. જોકે, તાઇવાન પાછા ફર્યા પછી, તેમને એક અલગ પ્રકારની શાંતિ મળી છે. હવે તેમને વિઝા કે વ્યક્તિગત સુરક્ષાની ચિંતા નથી, અને તેઓ પોતાના પરિવાર સાથે સમય વિતાવી શકે છે.
આ અનુભવ દર્શાવે છે કે 'અમેરિકન ડ્રીમ' ઘણીવાર વિદેશી કામદારો માટે કેટલો નાજુક હોય છે, ખાસ કરીને જ્યારે વિઝા કાયદા અને નોકરીની સ્થિતિ અસ્થિર હોય. વિવિયનની વાર્તા એવા હજારો લોકોની વાર્તા છે જેઓ સમાન પડકારોનો સામનો કરે છે, અને તે નીતિ નિર્માતાઓ માટે એક મહત્વપૂર્ણ યાદ અપાવે છે કે વિઝા પ્રણાલીમાં વધુ માનવીય અભિગમની જરૂર છે.
